Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/unyekent.com/httpdocs/conn/level.php on line 31
ÜNYE Kent Gazetesi >>> KENTTE HABERİN MERKEZİ ll BİZDEN HABER VAR......
 
A.Selim TUNCER / Hüzün ki en çok yakısandı[r] bize...”
27 2011 Cumartesi 10:11
KIaynak:Canik Dergisi / 9. Sayı
Hüzün, bir insanlık durumudur.
Varoluşun rengidir. Düşünmek ve anlamaktır.
Düşünerek anlamaktır.
İnsanın, insan olduğunu algılamasıdır.
Başkaldırmakla razı olmak arasındaki ince çizgidir.
Baba ocağından ayrılan gelinin gözyaşıdır hüzün...

Hilmi Yavuz’un “Hüzün ki en çok yakışandır bize...” dizesindeki fiili geçmiş zamana dönüştürme teşebbüsümü başlıkta fark etmiş olmalısınız. Çünki, galiba toplum olarak hüznümüzü kaybediyoruz.
Eğer TDK’nın Güncel Türkçe Sözlük’ünün “hüzün”e layık gördüğü“iç kapanıklığı, gönül üzgünlüğü, gam, keder, sıkıntı...” tanımını ciddiye alırsak bu kayıp için niye üzülelim ki diye düşünebiliriz. Ben de kendime göre subjektif bir tanım yapmak istemem, ama gerçekten bu mudur hüzün?
“Ben bütün hüzünleri denemişim kendimde / Bir bir denemişim bütün kelimeleri” diyen Cemal Süreyya, bize gamdan, kederden mi dem vuruyordu dizelerinde? Tabii ki ne yine Hilmi Yavuz “Ve bildim ki insan hüzün içindir” diye seslenirken ne de Attila İlhan “Hayat zamanda iz bırakmaz / Bir boşluğa düşersin bir boşluktan / Birikip yeniden sıçramak için / Elde var hüzün” dizeleriyle kendine bir hayat tutamağı ararken bu aciz sözlük maddesini hayal ediyorlardı.
Hüzün, bir insanlık durumudur. Varoluşun rengidir. Düşünmek ve anlamaktır. Düşünerek anlamaktır. İnsanın, insan olduğunu algılamasıdır. Başkaldırmakla razı olmak arasındaki ince çizgidir. Baba ocağından ayrılan gelinin gözyaşıdır hüzün... Evinden ayrılmanın burukluğu, yeni bir ocak kurmanın, çoğalma ve çoğaltma arzusunun döktüğü gözyaşı...
Kendi rengine boyadığı her şeyi asalete dönüştürür hüzün... Kibri vakara, arkadaşlığı dostluğa, sevgiyi ve tutkuyu aşka, cıvıklığı mizaha, yazıyı şiire, hastalığı sabra, ölümü tahammüle, intikamı adalete o çevirir. Hüznün sahtesi olmaz, yalanla bir arada durmaz o. Hüzün merhamettir, yardımseverliktir. Anne baba sevgisinden torun sevgisine uzanan bir esinti, yıldızlardan bal yapan arılara kadar duyulan hayranlık dalgalarıdır. Hüzün, aczini ve kudretini hissetmektir.
Dost ihanetinin şokuna karşı en büyük kalkan da odur, aşk acısının ilacı da... Ağlasan da, gülsen de, hüznün yüz ifadesi tebessümdür... İnce bir tebessüm.
Hüzün, her şeye ince bir ayar vermektir.
Ve bu toprağın ortak paydası, kederde ve tasada, sevinçte ve kıvançta bir olmak değildir, hüzündü[r].
Korkuyorum, hüznümüzü kaybediyoruz.

Size bir proje ve kitaptan söz edeceğim:
Ebru...
Fotoğraf sanatçısı Attila Durak’ın“kültürel çeşitlilik üzerine yansımalar”olarak tanımladığı Ebru, “Türkiye kimlerindir?” sorusuna “objektifi vasıtasıyla aradığı ve yedi yıl boyunca her gün tekrar tekrar bulduğunu düşündüğü cevap” olarak ortaya çıkmış Türkiye’den insan fotoğrafları projesi ve kitabı...
“Bu fotoğraf dizisi, insanların değişik kültürel kimliklerden doğan farklılıklarını yansıtırken, insan olmamızdan gelen bir ortak bağı da paylaşmakta olduğumuzu anlatmak amacıyla çekildi. Bunu yaparken Ebru’nun söze döktüğümüzde hepimize çok basit ve aşikâr gelen bir mesajı vurgulamasını istedim: Bu fotoğraflar, bir tanesi hariç, birer insan portresidir; neşelendiğinde gülen, hüzünlendiğinde ağlayan, seven, sevilen, yaşamını sürdürmek için çalışan, umutları, kaygıları ve düşleri olan insanların portreleri… Ve konusu insan değil bir çocuk mezarı olan tek fotoğrafımın söylemek istediği gibi, er ya da geç, ölümlülüğe boyun eğmek zorunda olan insanların fotoğrafları…” diyor sanatçı.
İsmin neden Ebru olarak seçildiğinin açıklaması da yapılmış: “Ebru sanatçısı, eserini suda yaratır, ardından kâğıda geçirir. Su ile kâğıdı yaratıcı bir şekilde bir araya getiren ebru, tarihsel akışı ve “geçici kalıcılığı” aynı anda kavramsallaştırma olanağı sunar. Bir metafor olarak “ebru”, 21. yüzyıl başlarında kültürel politikanın yeni ve eski ikilemleri üzerinde düşünmek için sıkça kullanılan “mozaik” gibi metaforlardan çok daha anlamlı bir alternatif olabilir.”
Ayşe Gül Altınay’ın hazırladığı, John Berger’in önsözü ve Sezen Aksu, İshak Alaton, Murat Belge, Ruşen Çakır, Alan Duben, Ara Güler, Akif Kurtuluş, Herkül Millas, Elif Şafak, Takuhi Tovmasyan Zaman gibi isimlerin yazılarıyla yayımlanan kitapta, Attila Durak’ın fotoğraflarında gördüğüm, duyduğum ortak bir şey vardı: Hüzün...
Ve bu hüzün, her biri farklı toplumsal katmana, daha da önemlisi ayrı ayrı etnik ve dini topluluklara mensup insanları öylesine görünmez bir iple birbirine bağlıyordu ki, binlerce yıllık ortak, ama farklılıklarını koruyarak bir arada yaşamanın sırrını fısıldıyordu. Türkçe, Kürtçe Kara Üzüm Habbesi’nde, Gürcüce ve Lazca Cilvelo Nanayda’da, TürkçeYörük Yurdudur Yurdumuz’da, İbranice, Türkçe, Rumca, Ladino Kante Kadife’de, Süryanice Kurole Allaho’da ve daha birçok türküde bu hüznü duyabiliyor ve “Of aman aman!”ın her dilde aynı şekilde söylendiğini farkediyorsunuz.
John Berger, Ebru’nun önsözünü şu cümleyle bitiriyor:“Empedokles iki bin beş yüz yıl önce Sicilya’da yaşayan bir hekimken varolan her şeyin ateş, su, toprak ve hava adlı dört akıllı unsurdan oluştuğunu ve, Aşk’ın ya da Kavga’nın önderliğinde, sürekli ya tek olmaya ya da çokluğa doğru bir çaba içinde olduğunu söylemiştir, ve işte bunun içindir ki her şey bütün farklılıkları ve benzerlikleri içinde ebediyen varolur ve varoluşları kutlanmalıdır.”



Bu Haber 2696 Kişi Tarafından Okundu.
YORUMLAR
Bu Konuya Yorum Bulunmamaktadır. İlk Yorumu Yapan Siz Olun.
ÖNCEKİ ARAŞTIRMA YAZILARI