2010 yılı bin bir çeşit derdi ve sorunları ile sona erdi.. Yeni bir yıla daha başladık. Hepimize kutlu olsun..

Yeni Yılın kutlanması ve anlamı, iklim, coğrafya, kültür, inanç ile bağıntılı olarak çeşitlilik gösterir. Biz yılbaşlarında çoğunlukla Türkiye dışındaydık. Çok az yılbaşını ülkemizde kutladık. Kutlama şeklinin bizden çok farklı olduğu yerlerde yeni yıllara biraz buruk girerdik.

Bu bilmediğiz coğrafya ve ülkelerde tutunmanın güçlüğü, hasretin ve yabancı olmanın manevi baskısı vardı üzerimizde. Gönlümüzde görünmeyen bir bağla ülkemize bağlıydık. Ne kadar dili bilirseniz bilin, ten rengimiz, konuşmamızdaki aksan farklılığından yabancı olduğumuz anlaşılırdı. Bu gizli ve çok ince ürperti veren bir duyguydu, vatanımız olmayan bir ülkede hep tedirgin,  içimizde hep bir huzursuzluk ve bilemediğimiz bir his vardı.

Bazı geceleri kalkar çocukların odasına gidip onlara bakardım.. Bu Onlara yalnız olmadıklarının telepati yoluyla anlatımı idi. Onlar benim odaya girip  baktığımı bir şekilde uykuda olsalar bile  hissederler bu onlara güven verirdi. Bunu bana komşumuz olan bir Alman psikolog önermişti.

Bazen gitmediğim gecelerin sabahında kızım: “Papi.. dün gece gelmedin” derdi. Siz de  gece kalktığınızda çocuklarınıza bir bakın.. Bunu anneannem de yapardı bize küçükken, gelir üstümüzü örterdi, duyardım mutlu ve huzurlu olurdum. Bu birinin sizi düşünmesinin verdiği bir mutluluktu. Gerçek hayatta da böyledir. Rahmetli babam: “Hayatta dört dostun muhakkak olsun en azından öldüğünde tabutunu omuzlarlar” derdi

Noel

Bu aylarda çok kar yağardı Almanya’da. Berkhan’ı kızağa bindirir  öyle götürürdüm anaokuluna.. Dükkanların vitrinlerine Noel Baba figürleri koyarlardı, her tarafı ışıklandırır süslerlerdi, çanlar devamlı çalardı, geleneksel yılbaşı  pazarı kurulurdu şehrin ortasındaki  kilisenin önünde,.. Alışveriş merkezlerinde Noel Baba’ lar çocuklara bonbon ve çeşitli hediyeler verirlerdi, yılbaşından birkaç gün önceki Hz. İsa’nın doğum günü  Heilige Nacht (Kutsal Gece) çocuklar için  renkli bir seromoni idi. Hepsine katılırdık, katılmadığımız zamanlar çocuklar farklı olduklarını anlarlar, burukluk yaşarlardı.

Sevgi bir sihirdir.

Rahmetli nur içinde yatsın böyle şeyleri çok sevmez bize katılmazdı, bu tür iletişimi zayıftı, hep kendiyle kavgalı yaşadı..

Ama hakkını yiyemem bize çok iyi baktı, üstümüze başımıza, giysilerimize  çok özen gösterdi, kendisi de  güzel giyinirdi. Çok güzel yemek ve sofra kültürü vardı. En basit bir akşam yemeğinde masayı mumlar ve çiçeklerle bir ziyafet sofrasına çevirirdi. Her yılbaşıları bize muhteşem bir sofra hazırlar bir şişe de pahalı Fransız şarabı açardı. Her şeyimizi özenle hazırlar görgü kurallarını çok iyi bilir ve bizden de uymamızı isterdi..  Sanatçı ruhlu, çok güzel resim yapan elinden her iş gelen biriydi.. Tanrı ona  her şeyi vermiş ama en önemli şeyi vermemişti.. Sevgi vermemişti, sevgi  nedir bilmezdi. Bizde emekleri çoktur, bu yılbaşı akşamında ona, yaşadığımız tüm Avrupa şehirlerinden ve Ünye’den bir avuç sevgi gönderiyorum.. O beni duyuyordur.

Noel Baba gelir kapıyı çalardı

Her yıl çam ağacı alır süslerdik gece saat 12 yi çaldığı zaman ışıklar kısa bir müddet söner kapı çalınırdı. Çocuklar önceden ayakkabı ve çizmelerini kapının önüne koyarlardı. Gelen Noel Baba idi. Hediyesini ve bonbonları ayakkabı ve çizmenin içine koyar giderdi. Çocuklar hemen kapıya koşarlar fakat Noel Baba çoktan gitmiş olur, çocuklar yine Noel Babayı göremezlerdi. Türkiye’ye döndüğümüzde bile bu adeti bir kaç yılbaşı yaptık, oğlum Berkhan “Baba Weichnachtsman (Noel Baba) bizim İstanbul’a geldiğimizi nerden bilmiş” derdi.

Sevgisiz kalmayın..

Sevgili okuyucular 2011 yılının bu ilk günlerinde bir yılbaşı anısı ile ben de eski yıla veda ettim

Yeni yılın hepimize sağlık, mutluluk getirmesini dilerim.

Aç kalın susuz kalın, parasız pulsun kalın, sakın sevgisiz kalmayın.. Birşeyleri muhakkak sevin.. Çiçeği sevin, böceği sevin, doğayı sevin taşı toprağı  sevin.. Taş bile sevildiğini anlıyor, ama bazı kalpler var ki taştan beter, siz onlardan olmayın.

Yeni yılınız kutlu olsun..