Geçen Pazar günü bizim eve bir telefon geldi, önümüzdeki belediye seçimi ile ilgili olarak soru sordu. Biz, sorulan soruya olumsuz cevap verdik, telefon şıp diye kesildi, diğer sorulara geçmedi. Sonra evde aramızda konuştuk, dışarı çıkıp, sorduk araştırdık. “Acaba kim, hangi maksatla böyle bir anket düzenledi?” dedik. 

Belediye tarafından, mevcut Başkan Ahmet Arpacıoğlu tarafından yapıldığı iddia edildi. Çünkü çok miktarda arama yapılmış, herkesteki ortak kanaatin de bu işin, burası tarafından yapıldığında birleştiğini gözlemledik.

Ancak, öncelikle yapılan işin doğru olmadığını bu işi yapanlara hatırlatayım. Ayrıca böyle bir anketin çok ciddi mahzurlarının olduğunu görmemek için de müneccim olmaya gerek olmadığını belirteyim.

Bu anketi yapanların, insanların kendi adına kayıtlı telefonlardan öyle objektif, doğru cevaplar vermekten sakınacağını bilmemeleri imkansız. Peki geriye ne kalıyor? Geriye, kendilerine ‘Hayır’, diyenleri bulmak, olumsuz cevap verenleri tespit etmekten başka ne kalır ki?

Sonra da insanları “Bak seni biliyoruz ha… Senden haberimiz olmadığını sanma ha…” havası yaratıp, yıldırmak.

Tutar mı, bilemem. Ancak, böyle bir anket aslında bir hezeyan ve korkunun alametinden başka bir şey olamaz. Gücünü kaybetmenin, birilerinin daha şimdiden öne geçtiğini görmenin korkusu ve panikliği.

Aslında bu telefon anketinin en doğru yanı da işte bu gerçeği göstermesi…

          ++++++++++++                ++++++++++++                   ++++++++++++

Bugünkü yazımın ikinci konusu ise, “Ağaç sevgisinin bütün engelleri geçtiği” ile ilgili.

Bugünkü gazetemizde, yukarıdaki başlıkta yapılan bir haber var. Haberde, Ünye’de faaliyet gösteren bir özel engelli merkezinin zihinsel ve bedensel engelli öğrencilerine ağaç diktirdiği, her birinin artık birer ağaçlarının olduğu yazılı.

Ben haberi okuyunca çok mutlu oldum. Merkez yetkililerini böyle bir konuda öğrencilerine rehberlik ettikleri için kutluyorum.

Ancak haberde bir şey dikkatimi çekti. Törene katılan protokol üyesi neredeyse yok denecek kadar azdı. Kaymakam yok, Belediye Başkanı yok, Orman İşletme Müdürü hariç daire müdürleri yok, sivil toplum kuruluşu temsilcileri yok, siyasi parti temsilcileri yok. Dahası belediye başkanlığına aday olan hiç kimse yok. Niye yoklar bilemem, sorgulamak haddime de değil. Ancak olmalarını, o yavruların duygularına, o günün anlamından doğan sevinçlerine katılmalarını çok isterdim. Hele, hele o yavrularının sağlığı ve geleceği için çırpınan ailelerine, eğitimleri için bütün özverilerini kullanan öğretmenlerine destek olmalarını, onları kutlamalarını çok arzu ederdim.

Temennim bu merkezlerin öğrencileri için sık, sık böyle etkinlikler düzenlemeleri, onları hayatın içine sokmaları, doğayla, toplumla buluşturmaları, tanıştırmalarıdır. Temennimin ikincisi ise, Ünye’nin mülki ve mahalli idarecileri başta olmak üzere bütün idarecilerinin, ayrıca fırsatı olan herkesin bu etkinliklere katılmaları, o yavrularla tanışmaları, konuşmaları, okşayıp, sevmeleridir.

İyi ki, böyle merkezler hayata geçti. İyi ki, zihinsel ve bedensel sağlık sorunu olan çocuklar buralarda eğitime tabi tutuldu. Açılmasını sağlayan, sebep olan herkesten Allah razı olsun.