Ünye’de ilk gazete 1954 yılında çıkarılan Genç Demokratlar adlı bir gazetedir. Seçim nedeni ile çıkarılmış seçimden sonra kapanmıştır. İkinci gazete 1958 yılında çıkarılan ve yine kısa bir müddet sonra kapatılan Demokrat Ünye olmuştur.
Üçüncü gazete Hayri Altuntaş ve kardeşi Ömer Altuntaş tarafından kurulan o günkü adıyla “Şirin Ünye Akkuş Sesi” gazetesidir. Daha sonra gazete elli yıl sürecek olan yolculuğuna “Şirin Ünye Gazetesi” olarak devam edecektir. İşte bu gazete bugün elli yılı geride bırakarak elli birinci yılına basmıştır.
Ben daha ortaokulda öğrenci iken bu gazetenin kuruluşunda bulunmuş, önce muhabir sonra yazı işleri müdürlüğünü yapmıştım. O yıllarda bana destek veren teşvik den hocalarım Ömer Çam, Hasan Tahsin Kadıoğlu ve Orhan Bora’ya şükran ve minnetlerimi sunarım.
Şirin Ünye Bir Ekol’dü
Şirin Ünye Gazetesi Ünye basın tarihine damgasını vurmuş Ünye’de kendi matbaasında dizilen ve basılan ilk gazetededir. Matbaası ise yine Ünye'de kurulan ilk matbaadır. Ünye Basın hayatında birçok ilkleri bünyesinde barındıran gazete zamanla efsane haline gelmiş bir ekol bir okul olmuştur.
Bu gazetede benim gençlik yıllarıma ait unutulmaz anılarım vardır.
İlk yıllar, sahibi Hayri Altuntaş, Ömer Altuntaş, ve ben olmak üzere üç kişiydik iki kişi de Samsun’dan gazeteyi dizmek ve basmak için getirilmişti. Ben gazetenin muhabiri, yazıişleri müdürü, polis muhabiri, adliye muhabiri spor muhabiri, foto muhabiri idim, çünkü başka kimse yoktu.
Gazete zor şartlarda dizilip basılıyordu, bu günkü gibi bilgisayar yoktu, elle, harfler yan yana koyularak dizilirdi. Ünye'de bu işi bilen olmadığı için Samsun'dan elaman getirilirdi. Bu eleman problemi nedeniyle mecburen dizgi ve baskıyı öğrenmek zorunda kaldım. Bu ilerideki yıllarda işim olacaktı. Daha sonra yurt dışında kaldığım uzun yıllar içinde bir de konu ile ilgili Grafik- Baskı Tekniği- Renk ve Kağıt üzerine yüksek tahsil yapma fırsatı buldum.
Elli yıldır yazan üç kişi
Hayri Bey’in genç yaşta vefatından sonra gazeteyi uzun yıllar götüren Ömer Altuntaş daha sonra Ali Öztürk’e satarak iş hayatından çekilmiştir. Ali Öztürk gazeteyi daha da ileriye taşıyarak günlük çıkarmaya başlamıştır.
Gazetede o yıllardan bugün hala yazan üç kişi vardır. Yüksel Şen, Prof. Dr. Sait Kapıcıoğlu ve ben Yaşar Karaduman.
Gazete elli yıllık yayın hayatı içinde birçok ilklere imza atmış ve Ünye’nin yarım asırlık tarihi, kültürel ve sosyal olaylarına tanıklık etmiştir.
Gazetenin yöneticileri ben de dahil olmak üzere Ünye’de ilk basın davasına da konu olmuştur. Daha onbeş yaşımda Toplu Basın Mahkemesinin sert bakışlı hakimleri karşısında tir tir titremiştim.
Dik Durduk
Kader bana, bu şehirde, bu gazetede gazeteciliğin tüm branşlarında ilk olma onurunu bağışladı. Genç gazeteci arkadaşlarımın kırk yıl önce bu şehirde gazetecilik yapmanın ne demek olduğunu anlamaları zordur.
Bu şehir meslekte elli yılını devirmiş bir gazeteye ve bir yazara sahip olduğu için iftihar etmelidir.
Ben Sevdiğim bu işi sevdiğim bu şehir için kimseden en ufak bir şey beklemeden zevkle yaptım ve kırk yıl önce de bugün de çok başaralı oldum.
Neden?
Dik durdum, kalemimi satmadım, kötüye kullanmadım, yalan yazmadım ve kimseye çamur ve iftira atmadım. Tarih insanı yazarken acımasızdır.. Para pul mevkiler biter geriye şeref haysiyet ve onur kalır.
Ben geriye şeref onur ve haysiyet bırakıyorum.
Tüm gazeteci arkadaşlarıma da öneririm.
Şirin Ünye’nin ve benim ve arkadaşlarımın onurla, gururla ve başarılarla dolu ellibirinci yılımız kutlu olsun.
Çarşambaya: Ben İstanbul’da olacağım ama yazıyı yazdım bıraktım “Nemüslü Börek”
