İki gün içined çok yakınımızdaki iki insanın başına gelen iki olay bir anda vücut kimyamızı alt-üst etti. Ruhsal dengelerimizi sarstı.

Olaylardan ilki 12 Şubat akşamı meydana geldi. Gazetemizin köşe yazarı, camiamızın Rıfat Ağabeyi, gündüz gelip sohbet ettiği büromuzdan ayrılıp, akşam evine döndükten sonra aniden rahatsızlanmış. Hemen çağrılan ambulansla hastaneye kaldırılan Rıfat Ağabey’e burada beyin kanaması teşhisi konulmuş, Samsun Tıp’a sevk edilmiş.

Bana o akşam haber verildiğinde bir toplantı halindeydim, oturduğum koltukta sanki yerimde yığılıp kaldım. Rıfat Ağabey’e böyle bir rahatsızlığı fazla buldum, konduramadım. Çünkü ben, benzeri rahatsızlığı rahmetli babamda daha 8 ay önce yaşadım. Ne olduğunu, nasıl bir süreç izlediğini en iyi bilenlerden birisiydim. O nedenle gözlerim karardı, içim daraldı, bunaldım, oturduğum yer bana dar geldi.

O saatten sonra sürekli, yanında bulunan ortak dostumuz Erhan Eren’den bilgi aldım. Hastalığın seyrini sordum. Yoğun bakımda, uyku halinde tutulduğu için çok şey bilmek mümkün değildi. Ancak bu akşam güzel haberler geldi Rıfat Ağabey’den. Erhan telefon açtı. “Abi gözümüz aydın, Rıfat Abi, az da olsa tepki vermeye başladı” dedi.

Tepki’nin istem dışı, şuursuz bir tepki mi, yoksa bir şeyler ifade eden şuurlu bir tepki mi olduğunu sordum. “İsteğini ifade etmeye çalışıyor” dedi.

Buna çok sevindim. Allah kendisinin yardımcısı olsun, acil şifalar versin. Rıfat Ağabey, inanıyorum ki geçirdiği bu rahatsızlığı yenecek, aramıza dönecek, yine konuşup, tartışacağız. O etkili, anlam dolu, güçlü yazılarını yazmaya da devam edecek.

Tam, “Oh be çok şükür” deyip, gazete bürosundaki koltuğumda geri yaslandığım sırada bir haber daha geldi.

İşyeri komşumuz, çok eski dostum, sevgili Bekir Cerrahoğlu’nun vurulduğu ve ağır yaralı olarak hastaneye kaldırıldığı söylendi. Bir kez daha dondum oturduğum koltukta. İki gün içinde bu ikinci şok olmam, sarsılmam, tabiri caizse yıkılmam oldu.

İçimde bir umut vardı, ağır yaralı da olsa yaşıyor, inşallah kurtulur, diye geçirdim. Ancak olmadı, maalesef o beklediğim “kurtuldu” haberini alamadım.

Sevgili Bekir, dayanamadı aldığı yaralara, ağır geldi. Kaybettik… Kaybettik hayat dolu, herkese gülen, herkesin gönlünü almasını bilen, rahmetli babası Aslan Amca gibi yardım etmeyi seven Bekir’i ne yazık ki kaybettik.

Allah taksiratını affetsin, rahmet eylesin. Geride kalan aile efradına sabırlar, metanetler diliyorum.

Keşke olmasa, böyle beklenmedik olaylar yaşanmasa. İnsanlar arasındaki aşılabilir meselelere zamanında müdahale edilebilse. Büyümeden çözümlense, böyle sonuçlara yol açmasa. Keşke…