Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/unyekent.com/httpdocs/conn/level.php on line 31
ÜNYE Kent Gazetesi >>> KENTTE HABERİN MERKEZİ ll BİZDEN HABER VAR......
 
7 Ekim 2011 Pazar
MUSA Ö. KIROĞLU
Yaşayan için hayat devam ediyor etmesine de...
musakiroglu@mynet.com

Önceki gün Orta Saraçlı’da belediyenin yaptığı yol çalışmalarına katılan bir belediye personeli birden fenalaştı. Yere yığıldı, bayıldı öylece kaldı.

Panik olduk… Koştum evden kolonya getirdim. Koklattık, yüzünü gözünü ovduk. Ama nafile, ayılmadı.

Sonra tansiyonu geldi aklıma. Böyle bayılmalarda genellikle tansiyonun düştüğünü bildiğimden tuzlu yemesi gerektiği için eve zeytin almaya gittim.

Evde aklıma geldi, tansiyon ölçen aleti de aldım yanıma.

Döndüm gittim, zeytin yedirmeden önce tansiyonunu ölçtüm. Tansiyonu düşmemiş,  tersine yükselmiş, küçüğü 12, büyüğü 22’ydi.

Allah’tan tansiyon aletini almışım yanıma. Az kalsın zeytin yedirip adamın tansiyonu hepten zıplatacak, daha da hasta edecektim.

Bunun üzerine gittim evden sıkılmış limon suyu aldım, getirip içirdim. Beş dakkaya kalmadı, tansiyon 8-14’e düştü.

Hasta yavaş yavaş hareketlendi, gözünü açtı.

Ama birden iç çekerek ağlamaya başladı.

“Ne oldu usta, niye ağlıyorsun?” dedim.

O cevap vermedi, arkadaşı diğer belediye işçisi söyledi. Bir ay önce oğlunu kaybetmiş, o gün bugündür böyle ağlıyor, bayılıyor… Sık sık kendinden geçiyormuş.

Sonra öğrendim ki; oğlunu Çarşamba havaalanına giderken geçirdiği kaza sırasında kaybetmiş.

O anda hatırladım, biz bu haberi gazetemizde yapmıştık.

Haberi okuduğumda, ta o zaman “Çok genç bir ölüm, Allah geride kalanlarına sabırlar versin” diye geçirmiştim içimden.

Önceki günkü olayda anladım ki; sabredilmesi, dayanılması bir baba için mümkün değildi. Eminim anneler için de mümkün değildir...

Hasta, iç çeke çeke bir süre öyle ağladı. Ağlama diyenlere müdahale ettim; “Bırakın ağlasın, insan kaybettiği yavrusuna ağlamaz mı?” dedim.

Sonra ağlaması kesildi. Etrafındakiler başladı o çok bilindik, ama ilaç gibi sözleri söylemeye…

Biri dedi; “Takdiri ilahi, ne gelir elden.”

Biri dedi; “Allah sevdiklerini bekletmez, tez alırmış. Oğlunu da sevmiş ki tez almış. Üzülme…”

Biri dedi; “Sakın çok ahlanıp-vahlanma, isyana girer aman…”

Birisi de dedi ki; “Ölen ölür başını alır gider, kalanlar için hayat devam ediyor. Artık unut, bırak ağlama…”

İşte bu son söze takıldım.                                                                                             

Söylemesi kolay bir söz… Ama mümkün mü bir baba için, bir anne için çocuğunun öldüğünü kabullenmek… “Ne yapalım, ölen öldü, geride hayat devam ediyor” demek. 

İşte buna bir kez daha şahit oldum önceki gün işinin başında yere yığılıp bayılan acılı baba ile…

Derim ki; “Allah, hiç kimseyi evlat acısıyla sınav etmesin.”

 

 



Bu Haber 2425 Kişi Tarafından Okundu.
YORUMLAR
Bu Yazıya Yorum Bulunmamaktadır. İlk Yorumu Yapan Siz Olun.
BU YAZARIN DAHA ÖNCEKİ YAZILARI