Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/unyekent.com/httpdocs/conn/level.php on line 31
ÜNYE Kent Gazetesi >>> KENTTE HABERİN MERKEZİ ll BİZDEN HABER VAR......
 
2 Aralık 2011 Pazar
MİSAFİR KALEM
Arslan Yıldız /Bir Aşk Hikâyesi...

1982 ve 1983 yılları arasında ilkokulda sahneye çıkmam ve akabinde bir yıl sonra ilk profesyonel bir tiyatro ile tanışmamla başladı tiyatroya olan aşkım.

Hala kulaklarımdadır Belediye sinemasının o salonunda gıcırdayan tahtaları ve sahnede perdesi olmayan Sinema-Tiyatro karışımı oyun izleme aşkları…

Tuncay Özinal tiyatrosu oyununu tamamlayıp sahneden indiğinde kafamda bir proje çoktan belirmişti. Ünye Sanat Tiyatrosu…

Gerçi ben daha hayallerini yeni, yeni kurmaya başladığım sanat tiyatrosunun perdeleri 7 yıllık amatörlük deneyiminden sonra Bulancak Sanat Tiyatrosu adıyla profesyonel olarak perdelerini açıyordu. Bizim dönemde okuyanlar bilir. Merkez ortaokulunda okuduğumuz zamanlarda biraz erken gelir uzun voltalar atardık okul kapısıyla İhtiyaroğullarının binasının arasında ve orada konuşulurdu aşklar, hayaller, projeler…

3 arkadaş ders zili çalana kadar hayallerimizi o dönemin olanaklarına göre tavanlara çıkarmış ve derse 3 kişi aynı hayal ile girmişti. Tabi zaman, şartlar, hayallere karşı saygıların en alt seviyede olduğu bir dönemde elbette 3 kişi başladığımız hayalde 3 kişi kaldık ve bir sonraki gün bir sonraki ders zili çaldığında artık tiyatroyu konuşmuyorduk çünkü çoktan içimize hayallerimizi bastırmışlardı.

Aradan çok uzun yıllar geçti. İçimde o dönemde bastırılmış hayallerim hala en saf ve temiz hali ile durmaktaydı.  Elbette yaptıklarımı burada tek, tek anlatmaya kalktığımda saatler alır. 2009 yılında ciddi anlamda yola çıkıp bir tiyatro kurulması için canla başla çalıştım. Elimden geldiğince, ulaşabildiğim kişi ve kurumlara ulaştım ama bakışlar hala o volta attığımız zamandaki insanların bize olan bakışları gibiydi ve değişen sadece tarihin rakamlarıydı. Yine bakışlar, düşünceler, alay nidaları ve elbette başka işin yok mu? Tarzındaki söylemler hep aynıydı kişilerin ise sadece isimleri değişikti.

Sorun neydi? Neden bu aşka sahip çıkan biri yoktu?

Oysa bir tiyatro şehrin aynasıdır. Yaşayan halkın hayata bakışıdır. Kötü şeylerin sanat ile ortadan kaldırılmasıdır. Hatta reklamdır, tanıtımdır, para ile bile yapılmayacak kadar büyük bir aşktır, sevdadır.

Ve sonraları anladım ki 80 bin nüfusu ile ve birçok ilkleri yaşamış bir ilçe diye övündüğümüz… Bağrından bir çok sporcu, sanatçı, siyasetçi, işadamı çıkaran bir ilçe olduğu için övündüğümüz Ünye benimle aynı hayali kuramamış ve benim gibi aşık olamamıştı.

Ya da ben yanlış bir aşkın peşinde Mecnun gibi dolaşır hatta kimine göre deli divane biri olarak anılırım.

Şuan ilçemize gerek çevre il ve ilçelerden gerek turneye çıkan tiyatrolardan ve gerekse para ile getirtilen tiyatrolar ayda yılda bir halkımıza sanat sunmaktadır. Ve hala o kulaklarımda sesini duyduğum Belediye sinemasının gıcırdayan tahtaları ve Sinema-Tiyatro karışımı olan sahnesinde…

Anlaşılan aradan geçen onca zamana karşı değişen bir şey olmamıştı.

Bu bir aşk hikâyesidir. Kimine göre siyah-beyaz, kimine göre imkânsız, kimine göre gereksiz ama bana göre sağlam bir aşk hikâyesidir.

Umarım birileri çok geç olmadan bu aşka sahip çıkar.

Saygılarımla…

 



Bu Haber 2596 Kişi Tarafından Okundu.
YORUMLAR
Bu Yazıya Yorum Bulunmamaktadır. İlk Yorumu Yapan Siz Olun.
BU YAZARIN DAHA ÖNCEKİ YAZILARI