Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/unyekent.com/httpdocs/conn/level.php on line 31
ÜNYE Kent Gazetesi >>> KENTTE HABERİN MERKEZİ ll BİZDEN HABER VAR......
 
25 Ocak 2016 Pazar
BERKAY YALIN
Değişim

 (Alıntıdır..)

((….Cumartesi günü Kadıköy çarşıda bir köfteciye gittik. Masalara birer cam kestirmişler, altında da gelenlere yazdırdıkları notlar.. Kimisi peçeteye yazmış, kimisi bir sinema biletine, işte “Köfteniz çok nefis..” filan gibi şeyler.. Klasik, duvarda ünlülerle çekilmiş fotoğraflar..

(Kadıköy, çarşı içinde" Adapazarı ıslama köftecisi.") 

 

Sonra gözüme notlardan biri ilişti. “Biz buraya üniversite yıllarında flört ederken gelirdik, şimdi kızımız ve torunumuzla geldik. Özlediğimiz tad hala burada, ne mutlu !” diye yazmış bir çift. 

 

Sağa sola baktım, her yerde 35 senelik lezzet yazıyor. Demek ki atmasyon değil, ne güzel diye düşünürken, kızım ‘ben de yazacağım’ diye tutturdu. Hemen ona bir kağıt bulduk buluşturduk, güzel güzel yazdı; “hayatımda yediğim en güzel köfte sizinki” filan diye.. 

 

Hadi dedim, götür kasadaki ablaya ver. Utana sıkıla kasaya yürüdü. Kasadaki kızcağız kalktı, kızımın elinden tuttu, bir de yaşlıca garson geldi yanına, “bu notu koymak istediğin masayı sen seç”dediler. Arka masayı seçti. Camı kaldırıp, notu özenle oraya yerleştirdiler. Sonra da dedi ki garson :  “Sen buraya 10 sene sonra, fidan gibi bir genç kız olarak geldiğinde bu notu bıraktığın yerde bulup arkadaşlarına göstereceksin.!” 

 

Bir anda gözlerime yaşlar hücum etti, boğazım düğümlendi, dudaklarım büküldü. Zor tuttum kendimi…Yahu insan köftecide ağlar mı? Deli derler.. Çatlak derler. Anladım ki, beni en çok boğan, bunaltan şeylerden biri bu ülkede “koyduğumu yerinde bulamamak.” 

 

Ankara’da benim de böyle anılarım olan üç yer vardır; biri Kızılay’daki Piknik, diğeri Atatürk Orman Çiftliği’ndeki Merkez Lokantası, ve sonuncusu Tunalı’daki Flamingo… Biliyor musunuz, üçü de bugün yok. ! Sanki onlarla birlikte birileri zihnimden, gönlümden anılarımı çalıyor duygusundayım.. Bugün artık, her gittiğimiz AVM’de tek tip menüleri olan mekanlarda yemek yemenin pek de bir kıymeti yok benim için.. 

 

Flamingo’daki laz amcam, daha üç yaşındaydım, dondurma boğazıma dokunuyor diye bir dönem dondurma almazdı bizimkiler, taze pişmiş sıcacık boş kornet verirdi bana.. Sonra koca kız oldum, oradan geçerken beni hala tanır, muzip muzip gülümseyerek boş kornet uzatırdı göz kırparak..  Kendimi yeniden çocuk hissederdim.. Hala nerede taze pişmiş kornet kokusu duysam burnumun direği sızlar. 

 

“Piknik”..

Annemin çalışmadan evde olduğu bir şahane yıl vardı.. O senelerin en şahane süsüydü; Anne-kız el ele tutuşur Kızılay’a inerdik... Acaip iştahsız, sürekli hastalanan, cılız bir çocuktum. Tek istisna Piknik’teki bezelyeli pilavdı. Yusyuvarlak kaseyle pilavı kalıplayıp tabağa koyarlar, üstüne de biraz bezelye..

 

Çok ciddi görünüşlü, ama bana hep çok nazik davranan, adımla hitap eden bir garson amca vardı.. Annem beyin tava söylerdi kendine.. O yıllarda beyin salatası filan pek bi modaydı.. Ben pilavımı bitirirsem bana tezahürat yapar, “Bak, bitir yemeğini, sana dondurmayı ben ısmarlayacağım” derdi.. 

 

Yıllar geçti, üniversiteyi bitirmişim, Sümerbank’ta çalışıyorum, iş arkadaşlarımla öğlen ne yapsak, ne yapsak dedik. Birisi Piknik’e gidelim diye teklif etti. “Aa hala açık mı Piknik?” dedim, ikiletmedim tabii. Tam geçtik oturduk, aramızda “çocukken buranın puding’i meşhurdu, kapının önünde dondurma satılırdı” filan diye konuşurken, başımızda bekleyen yaşlıca garson, bana doğru eğildi, “Bige, yoksa sen misin?” diye sordu. Göz göze geldik.. Evet o garson! Benim garson amcam..! 

 

Hayatımda lal olduğum nadir anlardandır. Daha ben bir şey söyleyemeden, yabancı müşteriler geldi, masada bir kargaşa oldu, etrafıma bakındım, yok garson amcam.. Kendi kendime “hayal gördüm herhalde..” diye bile düşündüm.. Derken tam menüye bakarken , burnuma tanıdık bir koku geldi...

 

Daha başımı kaldıramadan, önüme yavaaaşça bir tabak bezelyeli pilav kondu.! Bak şimdi yazarken bile ağlıyorum.. “Hala seviyor musun? ” dedi bana. Konuşamadım. Başımı salladım evet niyetine.. Eliyle omzuma pat pat vurdu ve gitti. 

O pilavı hesaba katmamışlar, ısmarladı bana garson amcam.. Nereden baksanız 20 yıl sonrasıydı.. Hala adımı ve sevdiğim yemeği hatırlıyordu. O bir tabak bezelyeli pilav, çocukluğumun kokusuydu, anısıydı, o yılların Ankara’sının sesleri, yüzleri, ne bileyim, çocukluğumun ta kendisiydi..  

 

Değişim dönemindeyiz, bunun farkındayım. Değişime direnmenin de budalalık olduğunu hatırlatıyorum hep kendime.. Ama bu kadar da değişmese her şey.!. Yani, anılarımıza kazınanların bazılarını da yerinde bulabilsek biraz !!.. Hele ki o bahsedilen, kendine has, özenli, farklı, sevgi dolu bir dokunuş ise.. O dokunuşlar hep ulaşabileceğimiz bir yerlerde dursa diyorum..   Neyse.. Na’palım..

“ Hatırlamak bir buluşma biçimidir ” diyor Halil Cibran..!!  ….))

 

** (Ünye’nin önemli lezzet mekanlarından biri olan ve 3 nesildir Ünye’ye hizmet veren “Küçük Ev” Lokantası ve kadim dostum rahmetli İsmail’in anısına…)



Bu Haber 1108 Kişi Tarafından Okundu.
YORUMLAR
Bu Yazıya Yorum Bulunmamaktadır. İlk Yorumu Yapan Siz Olun.
BU YAZARIN DAHA ÖNCEKİ YAZILARI