Ona, Hami ve Bahtiyar’la Kel Cemal’in bahçesinde salıncak kurmuştuk. Bahtiyar ve Hami’de aşık olmuştu Bursalı kıza.
Adı galiba Meltem’di veya Melek..
Okullar açılınca gitti Bursalı kız.
Yedi yaşımda hayat çok anlamsız ve boş gelmişti bana.
Uzun zaman alışamadım yokluğuna Bursalı kızın.
Hami ile Bahtiyar genç yaşta aramızdan ayrıldılar. Hele Bahtiyar’ın ölümü çok acı oldu. Kamyondan indirdiği bir buzdolabının altında kaldı.
Bahtiyar hiç bahtiyar olamadı hayatta.
Okular açılınca bütün “Orta Mahalle”nin çocukları hep beraber okula başladık,.. O zaman “Yılmazlar” ayrı bir mahalleydi, sonradan birleşerek “Ortayılmazlar” oldu.
Birinci sınıfta sevgilim Yılmazlar Mahallesi’nden Ayşe idi.
Ayşe’nin kara gözleri fıldır fıldırdı, Ayşe hep sarımsak kokardı. Halen sarımsak kokusundan nefret ederim. Bu sarımsak kokusu Ayşe ile olan aşkımızı bitirdi.
Üçüncü sınıfta Süheyla geldi Anamur’dan..
Süheyla bizden iriceydi biraz.
Süheyla’ya aşık olup olmamakta karar veremediğim bir gün Ömer geldi bana dediki:
-Bak oğlum bu benim davam garışmam sonra, dedi.
Duydum ki Cengiz’de aşıkmış Süheyla’ya..
Olduk mu yine üç kişi..
Süheyla’nın haberi yok, biz aramızda alıp veriyoruz Süheyla’yı.
Süheyla’nın bir de kardeşi var Hüseyin, hangimize dalaşacağına karar veremiyordu.
Ömer çete reisi idi, Hüseyin’i reis yardımcısı yapınca Süheyla Ömer’e kaldı.
İlkokul sona doğru Emine’ye aşık olmaz mıyım aniden?
Emine bizim mahalleye çıkarken yolun solunda otururdu.
Sol yanağında siyah bir ben vardı.
Gözleri yeşildi. Benimle çok ilgilenirdi.
Müberra kıskanırdı bizi..
Biz aşık olur ama hiç aşk meşk konuşmazdık. O zamanlar dışarıda buluşup konuşacak kadar modern değildi Ünye.. Mektup yazardık.
“En güzel aşk mektupları” diye bir kitap vardı, ilk aşk mektubumu oradan kopye etmiştim, Emine anladı, “Bunları sen mi yazdın?” Dedi.
Aradan yıllar geçti, artık kitaba bakmadan da aşk mektupları, aşk şiirleri yazabiliyordum. Öyle güzel şiirler yazdım ki Ünye’de benden sonraki kuşak eşlerini hep benim şiirlerimle ayarladılar.
Tertemiz yüz ifadesi, bal renkli gözleri ve kadife gibi ses tonuyla çocukluktan gençliğe geçiş yıllarımın masal prensesi olmuştu Emine.
İlk gençlik yıllarında ki sevgilim Selma idi.
Hiç konuşmadığım bu güzel kızı hiç unutmadım. Ben geçerken her defasında Kabakçı çeşmesindeki ahşap konağın penceresinde beklerdi, tertemiz yüz ifadesi ile güler el sallardı.
Ayran gönüllü ben.. Ne çok ta aşık olmuşum..
Ondan sonra mavi gözleri ile yine Emine idi adı, sevgilimin.
Bu biraz uzun sürdü.
İlk şiirlerimi ona yazdım.
,Masmavi gözlerinde gemiler geçerdi..
Rüya gibiydi
Sonra Salome çıktı karşıma Gelibolu’da. Salome bir Musevi ailenin kızıydı. Onunla Gelibolu’da çok dolaştık el ele göz göze. Kaleyokuşunda fesleğenlerin kapladığı bir sokakta otururdu.
Ben Ünye’ye gelmek zorunda kalınca çok ağladık Salome ile ..
Bu halimden hiç memnun değildim, şair gönlüm her gördüğü güzele aşıktı.
İstanbul’da Emirgan’da karlı bir gece eve giderken köşede ağlayan birine rastladım.
Bu en güzel şiirleri yazacağım Rum kızı Liza idi. Liza hayatımda en çok sevdiğim biri oldu. Çok insancıl, sevgi dolu biriydi. Bir akşam Karaköy’den kalkan bir vapurla ailesi ile birlikte Amerika’ya gitti.
Liza bir daha dönmedi.
Uzun yıllar yazdı bana..Hatta atla gel dedi.
Son sevgilim ilk sevgilim Bursalı Kıza benzeyen Çapalı Kız’dı. Çapalı kızla yirmibeş yıl hayatı paylaştık. Çapalı kız hiç beklemediğim bir anda beni koskoca dünyada yapayalnız kolum kanadım bırakıp gitti.
Bir daha hiç aşık maşık olmadım.
Artk aşık olacak yaşım da geçmişti.
Bir masal gibi geçti yıllar, bir masal gibi yaşandı hayat, çocukluk, gençlik yılları ve aşklar ve anılar sevgililerin hatıra defterleri arasında kurumuş sonbahar yapraklarının altında kaldı.
Bir masaldı geçen yıllar..
yaşar.karaduman@gmail.com
