HABER ARAMA
SON DAKİKA HABERLER
ANKET
Yeni İnternet Sitemizi Beğendiniz mi?
Yeni İnternet Sitemizi Beğendiniz mi?
  • Gayet Güzel
  • Kullanışlı
  • Beğenmedim
  • Daha iyisi olabilirdi
HABER ARŞİVİ
Lütfen Bir Tarih Seçiniz
FINDIK BORSASI
15 Ekim 2019 Salı
Fındık Fiyatı


15.00 TL - 15.50 TL
PUAN DURUMU
NAMAZ VAKİTLERİ
Ünye Nöbetçi Eczaneleri

İNCİ ÇETİR

İNCİ ÇETİR

Ve Yaşadıkça...

12 Eylül 2019 Perşembe Saat: 08:14

Hiçbir sabaha uyanmamayı dilediğim anları gözlerimin önüne getirdim bir an. Kimeydi bu cezalar? Kimin adına karar verme gücüne sahiptim artık? Kendi cılız bedenimi gölgesiz bırakarak ne işe yarardım bundan sonra? Hiç kimselerin göremediği içimdeki tufan gittikçe yer kaplıyor, yüreğim sıkışıyordu adeta. Kimseyle konuşamadıkça kendime anlatıyordum yapmam gerekenleri. Önümde yaşanması gereken kocaman bir hayat vardı artık. Ya terk edilmişliğin bir eksikliği vardı üzerimde, ya da bir türlü ait olduğum yeri bulamayışım…

Sahi! Gerçekten nereye, kime aittim ben. Kimin anahtarıyla benim anahtarım bir olacaktı? Ya da gerçek mutluluğu ne zaman yakalardım?

Ama olmuyor. Bugünlerde içimde kocaman bir hiçsizlik ve ben gittikçe yalnızlaşıyorum. Ve nasıl başa çıkılır, nasıl unutulur onca yaşanılanlar, nasıl devam ederim yeniden yaşamaya, hiç bilemiyorum…

Karanlıktan oldum olası hep korkmuşumdur. Aldığım her nefeste içim biraz daha ürperir tekrar korkardım. Bazen kendi kendimi korkuturdum. İşte o anlarda birine ihtiyaç duyardım. Sımsıkı sarılıp bütün karanlıkları aydınlığa çevirecek birini isterdim yanımda. Yalnızlaşma isteğim o anda kaybolur giderdi tüm benliğimden. Kalabalıklaşma ihtiyacı belirirdi bu kez beynimde.

Kimileri ailesinden, çevresinden yakınırken ne çok kızardım onlara. En çok da eşlerinden yakınırlardı, ilgisizlikten, anlaşamadıklarından. Hayatlarını olduklarından farklı gösterip, hep onlar haklıymış gibi konuşurken ağızlarının tam ortasına çarpmayı istediğim ne çok insan. Oysa benim sahip olmak isteyipte olamadıklarım vardı onlarda.

Ve Yaşadıkça...

Yaşadıkça ne oldu biliyor musunuz?

Yalnızlaştım. Yalnızlaştıkça ötekileştirdim kendimi çoğu kez her şeyden, herkesten. Susmayı öğrendim mesela. Susmayı erdem sanıp, her önüne gelene ezdirdim kendimi. Oysa ben kendi içimde ayrı bir bireydim. Evet yalnız kalma isteği olabilir insanın zaman zaman. Bunu çoğullaştırmadan yapmalı ama. Zira yalnızlığa alıştıkça insan, kimseye tahammül sınırı kalmıyor. Herkesi silme ihtiyacı duyuyor. Ve bu bizi daha da ötekileştiriyor.


Bu haber toplam 188 defa okunmuştur

Yazı Yorumları ( 0 Adet)

Adınız
E-mail Adresiniz
Güvenlik Kodu Lütfen Resimdeki kodu yazınız
Bu Yazıya Yorum Yapılmamış.
İlk Yorumu Siz Yapmak İster misiniz?

Yazarın Diğer Yazıları