Dünya yeni bir döneme giriyor. Ne yazık ki bu dönem, bilimin ve sanatın insanlığı yücelttiği bir çağ olarak değil; savaşların, krizlerin ve değişen sınırların konuşulduğu bir zaman olarak karşımıza çıkıyor.
Haritalar yeniden çizilmek istenirken, diplomasi yerine silahlar öne çıkıyor. Güç, haklı olmaktan daha gür bir sesle konuşuyor.
Bu tablo Anadolu insanına yabancı değil. Tarih boyunca bu topraklar nice fırtına gördü, nice büyük hesapların merkezinde oldu.
Bugün de çevremizde kurulan askeri üsler, denizlerimize uzanan filolar ve bölgemizdeki vekâlet savaşları bize şunu söylüyor: Türkiye yine bir hesaplaşmanın ortasında.
Ama Anadolu’nun hafızası güçlüdür. Yüz yıl önce, imkânsız denilen bir zamanda, yedi düvel kapımıza dayandığında bu millet ayrışmadı.
Kimliğine, mezhebine, kökenine bakmadan “biz” dedi. Aynı sofraya oturdu, aynı cephede omuz omuza durdu. O gün verilen söz, bugün hâlâ bu toprakların mayasıdır.
Bu vatan sadece bir harita parçası değildir. 783 bin kilometrekarelik bu topraklar; farklı inançların, kültürlerin ve dillerin yüzyıllardır bir arada yaşadığı büyük bir ortaklıktır.
Bu ortaklığın adı Türkiye Cumhuriyeti’dir. Ve bu devlet, vatandaşlık bağıyla bağlı olan herkesin tek sığınağıdır.
Bugün en büyük tehlike dışarıdan gelen tehditlerden önce içerideki çözülmedir. Bizi zayıflatan; tartışmak değil, birbirimizi düşman gibi görmektir. Farklılıklarımızı ayrılık sebebi saymaktır.
Oysa Anadolu insanı bilir: Birlik olmazsa dirlik olmaz. Kardeşlik zedelenirse, en sağlam kaleler bile içeriden yıkılır.
Şimdi zaman; öfkeyi değil aklı, ayrılığı değil dayanışmayı büyütme zamanıdır. Millî kardeşlik zırhını yeniden kuşanma zamanıdır. Aynı toprağa basan, aynı bayrağın gölgesinde yaşayan, aynı geleceğe umut bağlayan insanların birbirine daha sıkı sarılma vaktidir.
Çünkü bu ülke, ancak birlikte durduğumuzda güçlüdür.
Ve Anadolu, ne zaman “biz” demeyi başarmışsa, tarih o zaman yön değiştirmiştir.
