Son açıklanan veriler, Türkiye’de internetten oynanan bahis ve kumarın ne kadar hızlı yayıldığını açıkça gösteriyor.
Eskiden kumar denince akla loş salonlar, masalar, kartlar gelirdi. Şimdi tablo bambaşka. Kumar artık cebimizde; telefonda, tablette, bilgisayarda. Bir tıkla başlıyor ve çoğu zaman insan ne olduğunu anlamadan kendini işin içinde buluyor.
Bu mesele sadece spor bahisleriyle sınırlı değil. İnternette casino oyunları, oyun içi sandıklar, kripto parayla oynanan şans oyunları var. İsimleri farklı ama mantıkları aynı. Hepsi insanı hızlı kazanç vaadiyle içine çekiyor.
En tehlikeli tarafı ise ulaşmak çok kolay. Eskiden kumar oynamak için bir yere gitmek, zaman ayırmak gerekirdi. Şimdi birkaç saniye yetiyor, üstelik kimseye görünmeden.
Zarar yalnızca kaybedilen parayla bitmiyor. Sanal kumar, emekle kazanma fikrini zedeliyor. İnsanlara “bir anda köşeyi dönme” hayali satılıyor. Hız, risk ve heyecan öne çıkarken sabır, disiplin ve sorumluluk arka plana itiliyor.
Özellikle gençler bu tuzağa daha çabuk düşüyor. Borçlar büyüyor, umutlar sönüyor, ardından değersizlik duygusu geliyor.
İşin bir de gizli yürüyen tarafı var. Kumar çoğu zaman saklanarak oynanıyor. Bu da yalanı ve güvensizliği besliyor. Para kaybedildikçe aile içinde tartışmalar artıyor, kredi kartları doluyor, borçlar kabarıyor. Bazen olay, yasa dışı yollara kadar uzanıyor. Yani sanal kumar sadece oynayanı değil, ailesini ve çevresini de etkiliyor.
Toplumsal açıdan bakıldığında sanal kumar sessiz bir çürüme yaratıyor. Ekonomik sıkıntıların arttığı dönemlerde “kolay para” vaadiyle insanlar kandırılıyor. Reklamlar, sosyal medyadaki tanıtımlar bu işi masum bir eğlence gibi gösteriyor.
Oysa arka planda kaybolan yıllar, dağılan aileler ve bozulan ruh sağlığı var.
Bu sorun sadece yasaklarla çözülemez. Asıl ihtiyaç olan şey farkındalık. Gençlere emeğin değeri anlatılmalı, riskin ve bağımlılığın nasıl işlediği açıkça konuşulmalı.
“Şans” denilen şeyin arkasındaki matematik görüldüğünde, bu oyunlarda asıl kazananın her zaman sistem olduğu anlaşılır.
Sanal kumar, çağımızın sessiz ama yıkıcı sorunlarından biri. Ekranın parlak ışığına gizlenen bu tuzak insanı yalnızlaştırıyor, toplumu zayıflatıyor. Bu yüzden mesele yalnızca bireysel bir tercih değil; ortak bir sorumluluk.
Görmek, konuşmak ve sorgulamak… Bu sessiz çöküşe karşı atılacak ilk adım tam da burada başlıyor.
